Dzięki uprzejmości Urzędu Miasta Chełmna i Pani Elżbiecie Pawelec w naszej szkole uczniowie mogą się zapoznać z wystawą poświęconą Ludwikowi Rydygierowi. Rok 2025 w Chełmnie był to rok dedykowany temu wybitnemu chirurgowi. Rydygier urodził się w 1850 r. w Dusocinie, niedaleko Grudziądza. W 1858 r, rozpoczął naukę w Collegium Marianum w Pelplinie, a następnie w latach 1859-63 kształcił się w Gimnazjum w Chojnicach. Od 1863 r. kontynuował naukę w Katolicki Królewskim Gimnazjum w Chełmnie, które ukończył, uzyskując świadectwo dojrzałości. Początkowo planował zostać żołnierzem, ale ostatecznie wybrał studia medyczne, które rozpoczął na Uniwersytecie w Greifswaldzie, a następnie kontynuował Berlinie i Strasburgu.
W 1873 r. uzyskał dyplom lekarza medycyny, a już rok później obronił doktorat w zakresie antyseptyki chirurgicznej. W 1878 r. uzyskał habilitację na Uniwersytecie w Jenie. Rydygier powrócił do Chełmna i zamieszkał przy ul. Wodnej, w międzyczasie poślubił też Marię Borkowską. W Chełmnie odbywał praktykę lekarską w szpitalu klasztornym Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Za pieniądze z majątku żony chirurg kupił ziemię przy ul. Dworcowej 9, gdzie wybudował swoją klinikę. Została otworzona 8 listopada 1878 r. jako „Prywatna Klinika dla Chorób chirurgicznych, Chorób ocznych i kobiecych dra Rydygiera w Chełmnie”. Klinika była nowoczesna i posiadała 25 pokoi, bieżącą wodę, sanitariaty, windę i sygnalizację dźwiękową. W tym miejscu w 16 listopada 1880 r. Rydygier przeprowadził pierwszą na świecie opisaną operację częściowego wycięcia żołądka z nowotworem. Rok później dokonał operacji resekcji żołądka w chorobie wrzodowej. Sława chełmińskiego chirurga wyrosła daleko poza miasto i w 1887 roku został on powołany na katedrę chirurgiczną w Krakowie i mianowany profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W Krakowie przebywał 10 lat, a następnie rozpoczął pracę na uniwersytecie we Lwowie. W czasie pierwszej wojny światowej służył w armii austro – węgierskiej. Po odzyskaniu niepodległości rozpoczął służbę jako generał w armii polskiej, biorąc udział w walkach z Ukraińcami o Lwów i wojnie polsko – bolszewickiej 1920 r. Jako gorący polski patriota uczestniczył w zaślubinach Polski z Bałtykiem. Zmarł nagle, po sprzedaży swego majątku na zawał serca we Lwowie w czerwcu 1920 r., gdzie został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim w kwaterze Obrońców Lwowa.
Piotr Sołtysiak
